Helaas

Onze website www.moedersvoormoeders.nl is niet beschikbaar voor Internet Explorer versie 8 en lager

Om deze website te kunnen bekijken, adviseren we Internet Explorer 9 of hoger, Google Chrome, Firefox of Safari.

Om je aan te melden kun je gratis bellen met
0800-0228070 (bereikbaar maandag t/m vrijdag van 08.00 uur tot 18.00 uur).

Deel jouw verhaal

Bij Moeders voor Moeders gaat het om jou! Heb je een bijzonder verhaal?

deel je verhaal

Kristel

36 jaar
"We wisten beiden niet of we moesten huilen, lachen, springen, gek doen, dus deden gewoon alles door elkaar"

Kristel

Daar sta je dan, 33 jaar en een super grote kinderwens. Laten we stoppen met de pil, besloten mijn vriend en ik toen we 1,5 jaar samen waren. Ik was nou eenmaal geen 25 meer en we wisten dat het goed zat tussen ons. Maar als er dan na ruim een jaar nog geen zwangerschap is ga je ontzettend aan jezelf twijfelen. Ligt het aan mij, wat doen we verkeerd. Wel of geen hulp zoeken? We besloten toch maar naar de huisarts te gaan en die was heel begripvol. Na wat onderzoeken waar geen afwijkingen gevonden werden besloot ze ons door te sturen naar de fertiliteitskliniek. Spannend! Nu gaat het gebeuren. Wat gaan ze vinden, wat komt uit de onderzoeken, mogen we überhaupt ergens mee starten? Na diverse onderzoeken bleek er eigenlijk niks mis met ons beiden. En nu dan? Nog weer een jaar aanmodderen of krijgen we hulp? We moesten inderdaad nog een half jaar proberen. Helaas zonder resultaat. Nu restte er nog 1 ding: een eileideronderzoek. Deze ging bij mij onder narcose en zou via de vagina gaan. Toen ik wakker werd bleek dat ze toch via mijn onderbuik en navel naar binnen waren gegaan omdat er endometriose werd ontdekt. Ze hadden zoveel mogelijk weg gehaald en na 2 maanden mochten we met IUI beginnen. Door de operatie was er een aanzienlijk grotere kans op een zwangerschap en met de IUI zouden ze het een extra duwtje in de goede richting geven. Wat een spanning zeg; hormonen slikken, echo’s maken, prikken, de dag voor je eisprong spermacellen terug laten plaatsen en dan 14 dagen wachten. Op dag 16 nog geen menstruatie, maar helaas op dag 17, ja hoor daar kwam het. Zo ging het bij alle drie de pogingen. Steeds weer een tegenvaller, steeds weer emotioneel. 

Inmiddels werd ik 35 en dacht ik regelmatig: hoe nu verder? Dit bleek IVF. Pfff dat was even slikken! Het klinkt allemaal best heftig namelijk. Zijn we daar wel klaar voor en willen we zo ver gaan? Na lang overleg besloten we ervoor te gaan. Eerst een maand aan de pil en dan zouden we in december beginnen. Bleek ik ineens een cyste te hebben in mijn eileider. Wat een domper. Weer moest ik ruim een maand aan de pil en hopen dat de cyste vanzelf weg zou gaan. Halverwege januari bleek dit gelukkig het geval en ik mocht beginnen met spuiten van Lucrin. Na anderhalve week kwam daar een 2e injectie bij. Au, wat was ik beurs en blauw op mijn buik. Gelukkig op wat temperatuurswisselingen na had ik geen tot weinig reactie op de hormonen. En na bijna 3 weken waren er 9 eicellen groot genoeg en werd de punctie gepland. Spannend zeg! Het weghalen van de eicellen was best pijnlijk. Uiteindelijk hebben ze 11 eicellen weggehaald en kregen we te horen dat er 10 eicellen bij zaten waar ook een eitje in zat. Wat een super nieuws, dat zit dus goed. Toen moesten we afwachten tot de volgende dag of ze ook bevrucht raakten, en hoeveel. Dit bleken er 9 van de 10 te zijn, dus ook dat was geweldig nieuws om te horen na zoveel teleurstelling de afgelopen jaren. Drie dagen later gingen ze er eentje terugplaatsen en de rest werd ingevroren. En toen was het weer spannend: 2 lange weken afwachten in spanning samen met je vriend en familie die inmiddels ook overal vanaf wisten. 

Op 23 februari mochten we de test doen en na 2 spannende minuten stond er in beeld ZWANGER 2-3 WEKEN. We wisten beiden niet of we moesten huilen, lachen, springen, gek doen, dus deden gewoon alles door elkaar. Wow, de 1e IVF poging was meteen raak. We belden gelijk de kliniek en de 1e echo werd afgesproken. Dat gaan 5 lange weken worden. Ook heb ik me gelijk bij Moeders voor Moeders aangemeld en daar zijn we nu 4 weken mee bezig. Uiteindelijk heb ik er ook profijt van gehad dus ga ik een ander ook helpen. De echo hebben we 21 maart en we zijn super benieuwd en super dankbaar maar voorlopig blijft het nog even spannend en kunnen we niet wachten om het nieuws aan de mensen om ons heen te vertellen na een rollercoaster van ruim 3 jaar!! 

geluk kun je delen

pagina delen: Twitter Facebook

meer bijzondere verhalen
"Al vóór ik zwanger raakte riep ik dat ik mee zou doen aan Moeders voor Moeders" lees het verhaal
Mijn man en ik zijn 2 jaar bezig geweest om zwanger te worden. Twee jaar helaas elke maand teleurstelling. Op een gegeven moment hebben we onderzoek laten doen naar het probleem. Helaas bleek mijn man lees het verhaal
Onze kinderwens begon al in 2002. Mijn man en ik waren net gaan samenwonen en wisten het zeker: wij willen papa en mama worden. lees het verhaal