Helaas

Onze website www.moedersvoormoeders.nl is niet beschikbaar voor Internet Explorer versie 8 en lager

Om deze website te kunnen bekijken, adviseren we Internet Explorer 9 of hoger, Google Chrome, Firefox of Safari.

Om je aan te melden kun je gratis bellen met
0800-0228070 (bereikbaar maandag t/m vrijdag van 08.00 uur tot 18.00 uur).

Deel jouw verhaal

Bij Moeders voor Moeders gaat het om jou! Heb je een bijzonder verhaal?

deel je verhaal

Bertine

"Nooit de hoop opgeven! Ik ben blij dat wij dat ook niet gedaan hebben!"

Bertine

5 Jaar geleden ben ik met mijn grote liefde getrouwd na een verkeringstijd van 7 jaar. Inmiddels hadden we ook al een huisje en een beestje gekocht en waren we bijna compleet. Ik zeg 'bijna', want onze liefste wens was nu gezinsuitbreiding. We waren op dat moment 'al' drie kwart jaar 'bezig' zonder resultaat. Maar vol goede moed, want 2 vriendinnen van mij waren ook bezig met gezinsuitbreiding en bij hen was het ook nog niet gelukt. En volgens de statistieken is een jaar bezig zijn toch heel normaal?!

Maar na een half jaar raakte eerst de ene vriendin zwanger en daarna ook de ander en bij ons nog steeds niets. Niet opgeven dachten wij, maar na weer een half jaar zonder resultaat hebben we toch maar eens een bezoekje gebracht aan onze huisarts. Deze verwees ons door naar de gynaecoloog in het ziekenhuis. Hier konden wij na 2 maanden terecht. Mijn man moest zijn zaad inleveren en ik kreeg een inwendig onderzoek en natuurlijk hadden we ook van tevoren nog een gesprek over hoe en wat. 3 Weken later mochten wij terug komen voor de uitslag. De gynaecoloog had goed en slecht nieuws: het goede nieuws was dat er bij mij niets aan de hand was, maar wel bij mijn man. Hij bleek namelijk azoöspermie te hebben (geen zaadcellen). Het was alsof de grond onder mijn voeten vandaan zakte!! Heel onze wereld, onze toekomstdroom, stortte in.

Hoe nu verder? Een leven zonder kinderen? Geen papa en mama mogen zijn? Wat had het allemaal dan nog voor zin? De gynaecoloog stelde voor het allemaal te laten bezinken en na een week terug te komen om de mogelijkheden te bespreken. Wat een verschrikkelijke terugreis in de auto hebben wij gehad. Ik heb de ogen uit mijn kop gejankt. Mijn man idem... We wisten even niets meer tegen elkaar te zeggen en zijn ook gelijk doorgereden naar mijn ouders om daar wat steun en begrip te kunnen krijgen. Zij hebben dit namelijk vroeger ook mee gemaakt en hebben mij toen geadopteerd. Betere steun konden wij op dat moment niet hebben. Na een week hadden we dus een gesprek met onze gynaecoloog. We hadden 3 opties:

1. Adopteren
2. Naar het UMCG in Nijmegen voor een Tese
3. Donor

Adopteren zagen wij niet zitten. Ik ken tenslotte de andere kant van het verhaal en deze is niet altijd even positief. Een donor was op dat moment ook nog geen optie voor ons, dus werd onze keuze om verder te gaan met Nijmegen. 3 Maanden later hadden wij daar onze eerste afspraak en een half jaar later had mijn man de Tese gehad (een operatie waarbij ze gaan kijken of er eventueel toch nog zaadcellen zitten bij de 'aanmaak'). Wat waren we blij toen ze uiteindelijk 12 zaadcellen gevonden hadden. Er was weer toekomstperspectief! Maar na 3 mislukte ICSI-pogingen, veel pijn (die puncties zijn echt verschrikkelijk), teleurstellingen en verdriet, hadden wij dat toekomstperspectief toch echt wel opgegeven. Dan maar een leven zonder kinderen, hoe moeilijk dat ook is. Maar dan zul je zien, komt er toch ineens weer wat licht in de duisternis. Mijn man zijn broer (zelf vader van 4 kinderen) wilde ons helpen. Hij wilde wel zaaddonor voor ons zijn. Jeetje.... Dit hadden we nooit verwacht en ook nooit aan gedacht!! Na veel gesprekken en goede afspraken te hebben gemaakt, hebben wij zijn aanbod aangenomen en een afspraak gemaakt in het ziekenhuis om verder te gaan met KID.

Bijna 2 jaar later (na 5 inseminatiepogingen, wederom met veel teleurstellingen en verdriet), kwamen wij er tijdens onze vakantie op Bali erachter dat wij zwanger waren!! We wisten niet wat ons overkwam!! We hadden hier totaal geen rekening meer mee gehouden, maar ik wist meteen dat het goed zat!!
De hele zwangerschap ben ik zo ziek als een hond geweest; de bevalling was verschrikkelijk (help-syndroom). We zeggen al: ' het gaat er moeilijk in en het komt er moeilijk uit', maar ik heb nu wel een fantastisch mannetje hier op mijn schoot liggen!! En die afgelopen 5 jaar zijn wij al bijna helemaal vergeten! Nooit de hoop opgeven! Ik ben blij dat wij dat ook niet gedaan hebben! En mijn man is de meest trotste vader die ik ooit gezien heb!

geluk kun je delen

pagina delen: Twitter Facebook

meer bijzondere verhalen
"Ik hoop dat ik via deze weg indirect mijn eigen zus kan helpen met zwanger worden." lees het verhaal
Bij deze wil ik graag mijn verhaal kwijt. Ik kwam er zelf namelijk te laat achter dat je vrouwen die ook een droom hebben om ooit moeder te worden, kunt helpen. Mensen om mij heen hebben wel meegedaan lees het verhaal
"Waarom nog twijfelen? Meld je aan!" lees het verhaal