Helaas

Onze website www.moedersvoormoeders.nl is niet beschikbaar voor Internet Explorer versie 8 en lager

Om deze website te kunnen bekijken, adviseren we Internet Explorer 9 of hoger, Google Chrome, Firefox of Safari.

Om je aan te melden kun je gratis bellen met
0800-0228070 (bereikbaar maandag t/m vrijdag van 08.00 uur tot 18.00 uur).

Deel jouw verhaal

Bij Moeders voor Moeders gaat het om jou! Heb je een bijzonder verhaal?

deel je verhaal

Minou-Varsha

40 jaar
Getrouwd
"Een prettig idee dat ik op deze simpele manier een steentje kan bijdragen aan het geluk van een ander"

Minou-Varsha

Mijn verhaal is een beetje extreem maar wil hem wel met jullie delen.

Als kind wist ik eigenlijk niet of ik wel kinderen wilde. Maar toen ik op mijn 23e zwanger raakte van mijn oudste dochter (nu 16 jaar) was ik meteen helemaal omgeslagen. De test gaf een lichte 2e streep. Ik moest van schrik meteen overgeven. 6 Weken heb ik onbezorgd kunnen genieten van mijn zwangerschap en toen begon de ellende.

Op mijn werk zakte ik opeens door mijn heup en viel op de grond. Dat ging zo een aantal keren achter elkaar tot ik naar huis gestuurd werd door mijn bazin. Direct naar de huisarts en die wist het niet. Dus maar een weekje rust en paracetamol. Na een week ging het weer goed en ik ging weer aan het werk, Maar zodra ik aan het werk was begon het vallen weer. Kortom ik had ernstige bekkenklachten dat zo erg werd dat ik de volgende 7 maanden in het ziekenhuis heb moeten door brengen. In de 32e week van de zwangerschap kwamen we bij een echo er met toeval achter dat ons kind met een schisis (hazenlip) geboren zou worden. Wel ja dat kon er ook nog wel bij dachten we. Toen ze geboren werd viel het reuze mee en leek ze de lichtste variant te hebben van schisis. 

Maar mijn bekkenklachten hielden niet op. 3 Jaar heb ik alleen aan gemodderd en niemand die me geloofde of wilde helpen, het zat tussen mijn oren. Tot mijn beste vriendin zei: “maar ik zie toch dat het helemaal niet tussen je oren zit.” Ze stuurde me terug naar het ziekenhuis en zei “net zolang blijven zitten tot iemand je serieus gaat nemen!!” En dat gebeurde eindelijk. Na veel testjes, onderzoeken, scans etc. bleek dat ik inderdaad een ernstige vorm van bekkeninstabiliteit heb. Ik ging revalideren in Rotterdam bij het SJC en daarna kreeg ik 2 zware bekken fixaties met bot transplantaties omdat mijn bekkenring niet meer op de zelfde plaats gezet kon worden zonder plaatjes en extra bot. Toen was mijn huwelijk ook wel bekeken want bij een zieke vrouw blijven dat vond meneer maar niks. Een scheiding volgde. Maar mijn verlangen naar een 2e kindje bleef en samen met een goede vriend kwamen we tot de optie BOM-moeder. Hij bood zich aan als donor voor mijn kindje. Verder niks geen verplichtingen. Dit was een cadeautje van hem voor mij . En zo geschiede. Door de spanningen rondom mijn scheiding welke helaas een echte vechtscheiding werd deden we de eerste poging met hulp van het ziekenhuis. Ze drukte mij nog op het hart dat ik er niet van uit moest gaan dat het direct raak zou zijn. En dus deed ik dat ook niet. Maar toen ik 5 maanden later me echt hondsberoerd melde bij de huisarts zei deze vrolijk:”proficiat mevrouwtje, u bent zwanger !!! Sterker nog, u bent heel erg zwanger.” Ik had dus nog 4 maanden om in een hurrie tempo alles bij elkaar te verzamelen voor de komst van mijn 2e dochter. En het vreemde was dat ik tijdens deze zwangerschap geen centje bekkenpijn heb gehad. 3 tot 6 maanden na de keizersnede kwam de bekkenpijn weer terug. 

Toen mijn jongste dochter naar de kleuterschool ging leerde ik mijn huidige man kennen. Hij was de vader van het vriendinnetje van mijn dochter (nu 10 jaar). En van het 1 kwam in de loop van de tijd het ander. We trouwden en wilden graag samen ook nog een kindje. Voor de grap zei hij wel eens: “2 van jou, 2 van mij en 2 van ons samen.” Helaas wilde dit niet zo lukken en kregen we kort op elkaar 4 miskramen. Ik had de moed en het geloof al laten varen toen ik op een dag toch weer zwanger bleek te zijn. Van de artsen die inmiddels onderzoeken hadden gedaan naar mijn miskramen kreeg ik ascal, een soort bloedverdunner. En ja hoor, de baby bleef dit keer netjes zitten en werd bij een zwangerschap van 31+3 geboren middels een navelstreng prolaps (dit houd in dat de navelstreng al geboren is terwijl het kind nog netjes boven in je buik rond zwemt). Dit was een zeer heftige ervaring gezien ook de placenta al bijna geboren was (was dit gebeurt vóór de baby geboren was, dan waren zowel de baby als ik gestorven). En ook tijdens deze zwangerschap weer geen centje bekkenpijn. En ook nu weer kwam het pas na 3 tot 6 maanden na de spoed operatie weer terug.

Na de geboorte van onze zoon (nu 3 jaar) bleef het toch wel een beetje kriebelen en wilden we toch nog graag dat 2e kindje van ons samen. Maar zwanger worden bleef uit. Doordat ik al op zeer jonge leeftijd (7 jaar) begon met menstrueren was mijn eitjes voorraad flink aan het op raken. Na 6 IUI pogingen en 2 ICSI pogingen hadden we de moed en de hoop opgegeven. Maar eind augustus toch nog een 3e punctie laten doen en 3 dagen later de terug plaatsing. In gedachten was ik al bezig met alle babyspulletjes van zolder op te ruimen want tja, waarom zou dit opeens wel gaan lukken?? Maar 3 dagen na onze hernieuwde trouwbelofte op onze 5-jarige trouwdag testte ik positief. Ik heb letterlijk 4 dagen in shock op de bank gezeten. Want dit hadden we dus echt helemaal niet meer verwacht. Na te zijn bijgekomen van de shock ben ik maar eens op Facebook gaan kijken naar een zwangerschapsgroep, waarin ik ook las over Moeders voor Moeders. Ik las over het zwangerschapshormoon en de Pregnyl die ik zelf ook tot 3x toe heb moeten spuiten en besloot om bij deze zwangerschap ook mee te doen. Vanaf gisteren (5.2 wk zwanger) doe ik mee. En ik vind het een prettig idee dat ik op deze simpele manier een steentje kan bij dragen aan het geluk van een ander!

geluk kun je delen

pagina delen: Twitter Facebook

Moeders voor Moeders @MoedersVMoeders

Word jij de nieuwe informatrice voor regio Noord-Noordwest Groningen? Meer info via ow.ly/pgcK30g0SgE #vacature #moedersvoormoeders

meer bijzondere verhalen
"Aan alle dames die in de MMM zitten om zwanger te raken: zet hem op en vecht door!!" lees het verhaal
Dankzij de moeders die mij voor zijn geweest ben ik zwanger geraakt van een tweeling! lees het verhaal
Na al geruime tijd gestopt te zijn met de pil en vele onderzoeken later bleek dat zwanger worden niet vanzelf zou gaan. In november 2010 startte onze eerste ICSI-poging. Alles ging goed, maar helaas n lees het verhaal