Helaas

Onze website www.moedersvoormoeders.nl is niet beschikbaar voor Internet Explorer versie 8 en lager

Om deze website te kunnen bekijken, adviseren we Internet Explorer 9 of hoger, Google Chrome, Firefox of Safari.

Om je aan te melden kun je gratis bellen met
0800-0228070 (bereikbaar maandag t/m vrijdag van 08.00 uur tot 18.00 uur).

Deel jouw verhaal

Bij Moeders voor Moeders gaat het om jou! Heb je een bijzonder verhaal?

deel je verhaal

Kelly

23 jaar
"We zijn alle vrouwen die plassen voor Moeders voor Moeders ontzettend dankbaar."

Kelly

Afgelopen april, tijdens onze vakantie naar Aruba werd ik door mijn vriend ten huwelijk gevraagd. Op het strand, erg romantisch. Terug op de hotelkamer praatten we samen uren lang over onze toekomst. We waren al 6 jaar samen. Beide zagen wij een mooie toekomst voor ons met kinderen. We besloten daarom tijdens de vakantie op Aruba te stoppen met de pil. Twee maanden na thuiskomst van onze vakantie waren we bezig met ideeën voor onze bruiloft. Nog niet zo zeer met onze kinderwens. Tot ik me na drie maanden ineens besefte dat ik in al die tijd nog niet was gaan menstrueren. Ik maakte me eigenlijk direct al zorgen en nam contact op met de dokter. Ik mocht langs komen en deed mijn verhaal. Ik was bang dat ik hetzelfde zou hebben als mijn zus zal, PCOS. De dokter vertelde mij dat het normaal is dat je cyclus weer op gang moet komen na zo'n lange tijd de pil te hebben geslikt en dat PCOS niet zozeer erfelijk hoeft te zijn. Ik was gezond en jong zei zij. Als er na 3 maanden nog geen menstruatie was geweest moest ik weer contact opnemen. Ik nam dit voor lief en ging naar huis met toch een brok in mijn maag.

Na drie maanden was er nog geen menstruatie opgetreden. Dus nam ik opnieuw contact op met de dokter. Ik kreeg tabletjes om te gaan menstrueren, maar dit werkte helaas niet. Ik kreeg een verwijsbrief naar het ziekenhuis. De fertiliteitspoli had er nog nooit van gehoord. Er werden onderzoeken gedaan. Het zaad van mijn vriend werd op kweek gezet en ik werd van binnen nagekeken. De arts zag het direct. PCOS, precies waar ik bang voor was. Mijn eierstokken maken niet uit zichzelf eitjes aan en vergen veel geduld zeiden zij. De uitslag van mijn vriend zijn zaad was gelukkig uitstekend. Daar hoefde we ons geen zorgen om te maken. Echter het traject waar we in gingen zou wel 5 jaar of langer kunnen gaan duren. Ik zat er zo mee. Alles lag aan mij, ik voelde me zo onzeker over onze toekomst. Zouden we ooit wel kindjes krijgen? Waarom ik?

De eerste afspraak bij de poli was gemaakt. Ik vond het erg spannend. De eerste stap was om Clomid te slikken. Een tabletje dat eitjes moest gaan aanmaken. Maar eerst moest ik gaan menstrueren, hiervoor kreeg ik ook tabletjes. Deze hielpen niet, maar ondanks dat mocht mocht ik toch beginnen met Clomid. 1 tablet per dag. Diezelfde week moest ik terug komen om te kijken of het effect had. Deze kuur hielden ze een tijdje aan, maar helaas zonder effect. Ik kreeg andere tabletjes om de menstruatie op te wekken en de dosis werd verhoogd met twee tabletjes op een dag. YES! dacht ik, en eindelijk, na 7 dagen had het inderdaad effect. Ik werd na 9 maanden voor het eerst weer echt ongesteld. Nu moest ik vanaf de 3e dag van mijn menstruatie weer opnieuw tweemaal daags Clomid slikken. Controle op controle, baadde het geen enkel effect. Helaas weer een mislukte poging. Nogmaals werd de dosis verhoogd en begonnen we weer opnieuw. Ik ging starten met de hoogste dosis van Clomid. Tijdens de kuur wederom controle op controle, maar helaas weer geen enkel effect. Nog steeds maakte mijn eierstokken geen eitjes aan...teleurstelling op teleurstelling....

De volgende stap was om mijzelf te gaan injecteren. Ik was best bang. Wat zou dit met me doen? En hoe gaan we dit doen. Ik moest de injecties zelf klaar maken en mengen. Menopur heette het medicijn en het moest er voor zorgen dat er eitjes aangemaakt zouden worden. Telkens kleine stapjes nemen om niet in één keer teveel eitjes te creëren, want dat is ook weer niet goed. Na vier weken injecties, dosis op dosis verhoogd, was het dan eindelijk zover! Mijn eierstokken hadden eitjes aangemaakt. En niet 1 of 2, maar wel 20. Ik mocht ervoor kiezen of we deze kans voorbij lieten gaan of dat ik ze liet wegprikken. Uiteraard koos ik er voor om deze kans niet voorbij te laten gaan. Ik dacht, hup, wegprikken die handel! Een paar dagen later vond de punctie plaats. Het deed enorm veel pijn. Tijdens de behandeling bleek er te zijn misgeprikt, maar hier kwamen we later pas achter. Na drie dagen zette mijn buik op, ik was misselijk en voelde mezelf niet goed. Ik nam contact op met het ziekenhuis en ik moest direct komen. In mijn lichaam was vocht en bloed vrij gekomen en mijn eierstokken waren door de punctie met 8 cm gegroeid. Ook mijn bloed was niet goed. Ik moest in het ziekenhuis blijven en aan het infuus. Daar baalde ik enorm van. Het voelde alsof de wereld instortte. Weer een poging mislukt.

Nadat ik was gaan menstrueren moest ik opnieuw naar het ziekenhuis. Ik had besloten dat dit voor ons de laatste keer was dat we het zouden gaan proberen want mijn lichaam trok het niet meer. Ik voelde me depressief, geloofde er niet meer in. Heel mijn leven draaide om mijn kinderwens. Zin in leuke avonden zoals uit eten gaan, uitstapjes of plezier maken was er niet meer bij. Met mijn ziel onder mijn arm besloot ik nog 1 poging te doen en daarna zouden we rust nemen.  Het ziekenhuis besloot Gonal F voor te schrijven. Met dit medicijn konden kleinere stapjes genomen worden zodat het aantal eitjes niet weer zou exploderen.  Dit mocht niet nog eens gebeuren want een punctie mocht ik niet meer laten doen. Ik kreeg ook te horen dat als Gonal F niet het juiste effect op mij lichaam zou hebben er alleen nog IVF mogelijk zou zijn om zwanger te kunnen worden. En dat wilde ik liever niet.

Na weken lang mezelf weer geïnjecteerd te hebben, in eerste instantie met weinig effect moest ik weer op controle. De arts meldde dat het erop leek dat er eitjes gingen groeien. De dosis ging nog wat omhoog en ik moest na het weekend terug komen. Die maandag zaten er inderdaad drie mooie eitjes. Perfect van grootte. Ik moest binnen een half uur Pregnyl prikken om een eisprong op te wekken. Het ging ineens erg snel. Ik had niet meer zo’n goede hoop en ineens waren die eitjes er dan toch. Wonderbaarlijk voor mij. Twee spannende weken volgden. Ik was er niet zo mee bezig. Geloofde er eigenlijk niet zo in. Totdat ik weer pijn kreeg. Ik belde gelijk naar het ziekenhuis en moest direct langskomen. Opnieuw waren mijn eierstokken vergroot door de behandelingen. Ik was opnieuw erg verdrietig en dacht dat ook deze kans voorbij was.  Op de echo in het ziekenhuis was niets te zien, maar ik bleef pijn houden. Dagelijks moest ik contact opnemen met de fertiliteitspoli om te vertellen hoe het met me ging. Ik hield veel rust, deed niet veel want zo had ik de minste pijn. Op een gegeven moment vroegen ze of ik al een zwangerschapstest had gedaan. Eigenlijk wilde ik dat helemaal niet. Ik geloofde dat de pijn van mijn eierstokken en van een opkomende menstruatie kwam. Maar goed, uiteindelijk ging ik toch naar de winkel om een test te kopen en ik besloot de volgende dag, als ik nog niet was gaan menstrueren de test te doen.

De volgende ochtend was het zover. Er was nog geen menstruatie. Het voelde erg  ongeloofwaardig. Na enkele minuten was daar de uitslag: POSITIEF! Hoe kon dat nou, ik begon te huilen, te huilen....ben ik zwanger? Maar hoe kon ik nou zwanger zijn. Was die laatste keer dan toch gelukt? Ik geloofde het niet en belde direct de poli. Er werd een afspraak gemaakt voor een eerste echo. Met 7 weken mochten we komen en daar was dan het moment. Een mooi koffieboontje op het scherm met een kloppend hartje. Ik kan het nu nog steeds niet geloven. Ondanks alles ben ik toch zwanger geraakt en momenteel ben ik 13 weken in verwachting. Het hele avontuur wat we door hebben moeten maken ben ik vergeten. Alle zorgen zijn weggenomen ook al zijn we nog niet eens op de helft. Ik ben trots dat ik en mijn vriend ondanks alle zorgen en onzekerheden hier doorheen zijn gekomen. Het was niet altijd gemakkelijk. We hopen dat alles goed blijft gaan, en genieten volop van de momenten die er zijn.

We zijn alle vrouwen die plassen voor Moeders voor Moeders ontzettend dankbaar. Zonder medicijnen zat een zwangerschap er voor ons niet in. Maar nu weten we  dat wel het mogelijk is.... 

geluk kun je delen

pagina delen: Twitter Facebook

Moeders voor Moeders @MoedersVMoeders

Wie komt ons team versterken in de regio Vlaardingen/Schiedam? Wij zoeken een enthousiaste informatrice:… twitter.com/i/web/status/8…

Moeders voor Moeders @MoedersVMoeders

We zoeken weer een nieuwe collega! Dit keer in Zwolle. Interesse of ken je iemand? Meer informatie op ow.ly/8OGs308DPN1

meer bijzondere verhalen
"Dankzij de dames die vóór mij hebben meegedaan heb ik nu een kleintje in mijn buik" lees het verhaal
M
"Geef nooit de hoop op!" lees het verhaal
"Ik heb met alle plezier mee gedaan" lees het verhaal